حرف های گمشده، گفتار ششم: راهی که به آن اشاره شده ...
هویت شخصیت های معنوی، به جسم و حضور دنیویشان نیست؛ بلکه به فکر و راه و رهنمود و سرانگشت اشاره شان - که همواره باقی است - وابسته است. پیامبر (ص) و اولیا و همین امام (ره) بزرگوار ما با انگشتشان به یک طرف اشاره می کردند و راه را نشان می دادند. البته خودشان هم جلوتر از همه حرکت می کردند؛ نه این که بایستند و بگویند شما بروید. در حال حاضر، این انگشت اشاره همچنان موجود است. این ها تعیین کننده ی هویت امام (ره) و منبع و ریشه ی حیاتی یک جامعه است که دائما می شود از آن تغذیه کرد؛ زیرا دیگر وابسته به جسم او نیست.
۱۳۶۸/۴/۲۸.مقام معظم رهبری
+ نوشته شده در دوشنبه دهم مرداد ۱۳۹۰ ساعت 19:16 توسط فدایی سید علی
|
مهم ترین برهه و زمان و مکانی که تبلیغ آن جا معنا می دهد، جایی است که فتنه وجود داشته باشد. بیشترین زحمت در صدر اسلام و در زمان پیغمبر، زحمات مربوط به منافقین بود. بعد از پیغمبر، در زمان امیر المومنین (ع) زحماتی بود که از درگیری و چالش حکومت اسلامی با افرادی که مدعی اسلام بودند، به وجود می آمد. بعد هم همین جور؛ دوران غبار آلودگی فضا. و الّا آن وقتی که جنگ بدر هست، کار، دشوار نیست؛ آن وقتی که در میدان های نبرد حاضر می شوند، با دشمنانی که مشخص است این دشمن چه می گوید، کار دشوار نیست.