حرف های گمشده، گفتار چهاردهم: این ها عوامند . . .
یک وقت حضرت مسلم وارد کوفه می شود. می گویند: «پسر عموی امام حسین (ع) آمد. خاندان بنی هاشم آمدند. برویم. این ها می خواهند قیام کنند، می خواهند خروج کنند.» و چه و چه. تحریک می شوند، می روند دور و بر حضرت مسلم؛ می شوند هجده هزار بیعت کننده با مسلم!
پنج، شش ساعت بعد، روُسای قبایل به کوفه می آیند؛ به مردم می گویند: «چه کار می کنید؟! با چه کسی می جنگید؟! از چه کسی دفاع می کنید؟! پدرتان را در می آورند!» این ها دور و بر مسلم را خالی می کنند و به خانه هایشان بر می گردند. بعد که سربازان ابن زیاد دور خانه «طوعه» را می گیرند تا مسلم را دستگیر کنند، همین ها از خانه هایشان بیرون می آیند و علیه مسلم می جنگند! هر چه می کنند، از روی فکر و تشخیص و تحلیل درست نیست. هر طور که جوّ ایجاب کرد، حرکت می کنند. این ها عوامند . . .
۱۳۷۵/۳/۲۰.مقام معظم رهبری
+ نوشته شده در دوشنبه دهم مرداد ۱۳۹۰ ساعت 21:41 توسط فدایی سید علی
|
مهم ترین برهه و زمان و مکانی که تبلیغ آن جا معنا می دهد، جایی است که فتنه وجود داشته باشد. بیشترین زحمت در صدر اسلام و در زمان پیغمبر، زحمات مربوط به منافقین بود. بعد از پیغمبر، در زمان امیر المومنین (ع) زحماتی بود که از درگیری و چالش حکومت اسلامی با افرادی که مدعی اسلام بودند، به وجود می آمد. بعد هم همین جور؛ دوران غبار آلودگی فضا. و الّا آن وقتی که جنگ بدر هست، کار، دشوار نیست؛ آن وقتی که در میدان های نبرد حاضر می شوند، با دشمنانی که مشخص است این دشمن چه می گوید، کار دشوار نیست.